چگونه اندوه می تواند مانند زایمان باشد

برای خواندن مقالات بیشتر می توانید به سایت تراپیست مراجعه کنید.

اندوه می تواند مانند زایمان

برادرم الیور در دهه 1980 بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر درگذشت. وقتی پدر و مادرم سوار تاکسی از سردخانه به خانه می‌رفتند، متوجه شدند که راننده تاکسی‌شان سال‌ها قبل یک پسرش را نیز از دست داده است.

“آیا درد بهتر می شود؟” پدر و مادرم می خواستند بدانند

راننده گفت: “این فرق می کند.” “قابل تحمل می شود.”

این حکایت من برای یادداشت های همدردی از آن زمان بوده است، زیرا متوجه شدم که برای خودم صادق است. اما از زمان از دست دادن شوهرم در سال 2020 – ضایعه‌ای که برای من حتی از از دست دادن الیور دردناک‌تر بود – عمیق‌تر “متفاوت” را درک کردم.

فراموشی درد

من هرگز زایمان نکرده‌ام، اما بارها شنیده‌ام که می‌گویند زایمان هر چقدر وحشتناک است، وقتی تمام می‌شود و نوزادت را در آغوشت می‌گیرند، فراموش می‌کنی. (در غیر این صورت، من نیز شنیده ام که می گویند، زنان یک مادر خواهند بود.)

این همان احساسی است که من در مورد اولین روزهای غم دارم . می دانم که درد عاطفی شبیه هیچ چیزی نبود که تا به حال احساس نکرده بودم، و می توانم در چشمانم تصویرهایی را تداعی کنم که در کنار تختم به زانو افتاده ام و گریه می کنم. روز دیگر، خاطره ای از فیس بوک مربوط به تنها چهار ماه پس از مرگ ناگهانی تام ظاهر شد که در آن نوشتم بارها و بارها دلم برایش تنگ شده است . و در حالی که امروز، چهار سال بعد، می‌توانم آن را به راحتی پست کنم، چون مثل همیشه دلتنگ او هستم، می‌دانم که عذابی که در آن زمان انگشتانم را به حرکت در می‌آورد، بسیار خام‌تر از مالیخولیایی بود که امروز احساس می‌کنم.

به نوعی، اعتراف به آن سخت است، زیرا به نظر می رسد که در حال «غلبه بر آن» هستم، در حالی که نیستم. از غم و اندوه نمی گذری سرماخوردگی یا آنفولانزا نیست. من تام را برای همیشه اندوهگین خواهم کرد. برای همیشه دلم برایش تنگ خواهد شد. احتمالاً حتی برای همیشه گریه خواهم کرد، اگرچه نه به روشی که چند سال اول انجام دادم.

غم می ترکد

دسترسی به درد آن سال اول را غیرممکن می‌دانم مگر گاهی اوقات در فواصل کوتاه. گاهی که دارم روزم را می گذرانم، فقدان مثل چاقویی به قلبم می زند. آن روز اتفاق افتاد، زمانی که من در صف سوپرمارکت پشت یک زوج مسن ایستاده بودم که با هم مشغول خرید مواد غذایی بودند. در حالی که بدون صحبت منتظر ماندند، زن به طور اتفاقی و کوتاهی پشت شوهرش را مالید. او یک لحظه عشق به او داشت که نیاز به ابراز داشت. آن حرکت کوچک تقریباً باعث شد.

اما پس از چند دقیقه، اندوه گذشت و تنها سایه ای از اندوه، خماری غم باقی ماند.

اندوه از بین نمی رود و شما از آن عبور نمی کنید، اما آرام می شود. هر ساعت از روز دلم برای تام تنگ می شود. من هر بار فقط چند دقیقه از افکار او رها هستم – هرگز ساعت ها یا روزها.  مرتب با او صحبت می کنم. من هنوز برای جدایی از دارایی های او مشکل دارم. اما دیگر نباید مانند ماه‌ها پس از مرگ او با چراغ روشن بخوابم. دیگر هر روز صبح با اشک بیدار نمی شوم. من می توانم در راهروهای Costco قدم بزنم و چشم خشک بمانم.  هنوز در ماشین گریه می کنم، اما نه به دفعات. و اشک ها که می خورند سریع می آیند و به سرعت تمام می شوند.

وعده ای برای آینده

این فراموشی بدبختی چیز خوبی است. این مغز ماست که از ما در برابر احیای بدترین درد عاطفی که ما انسان ها با آن روبرو هستیم محافظت می کند.

اما همانطور که نمی توانم به یاد بیاورم که خونریزی قلبم در قفسه سینه چه احساسی داشتم، نمی توانم برای افرادی که اخیراً کسی را از دست داده اند توضیح دهم که الان چه حسی دارد. در روزهای اولیه ام، مردم به من می گفتند که این کار آسان تر می شود، اما تصور آن غیرممکن بود. اگر او هرگز برنگردد، چگونه می توانم احساس بهتری داشته باشم؟ تا حدودی هنوز هم همین حس را دارم. تنها راهی که می توانستم دوباره احساس کنم واقعاً سالم هستم این است که او به طرز جادویی از در رد شود. و بله، من هنوز در مورد اتفاق افتادن یا بیدار شدن از خواب و فهمیدن این که این فقط یک رویای وحشتناک بوده خیال پردازی می کنم .

اما به من اعتماد کنید، اگر در مرحله به زانو افتادن و هق هق هستید: شما در شکم وحش هستید. خیلی بدترینش هق هق کن و اعتماد کن که زمان کار خودش را می کند. حتی اگر بخواهید نمی توانید آن را متوقف کنید (و باور کنید یا نه، شفا می تواند احساس بی وفایی داشته باشد). اندوه بهتر نمی شود اما متفاوت می شود. قابل تحمل میشه